وابستگی بالا به بنزین در سال های اخیر به یکی از چالش های اصلی بخش انرژی و حمل و نقل کشور تبدیل شده است. رشد تعداد خودروهای شخصی. فرسودگی ناوگان. مصرف بالای سوخت در خودروهای قدیمی. و پایین بودن راندمان موتورهای بنزینی باعث شده است مصرف روزانه بنزین افزایش یابد و فشار زیادی بر منابع مالی و ارزی کشور وارد شود. در چنین شرایطی توسعه فناوری های تبدیل خودروهای بنزینی به CNG و LPG و همچنین حرکت به سمت تولید و واردات خودروهای پایه گازسوز و هیبریدی می تواند یک راهبرد ملی موثر و پایدار باشد.


ایران یکی از بزرگ ترین دارندگان ذخایر گاز طبیعی در جهان است. در مقابل بخشی از بنزین مصرفی یا باید با هزینه بالا تولید شود یا از طریق واردات تامین گردد. این عدم توازن میان وفور گاز و مصرف بالای بنزین نشان می دهد که سیاست گذاری در حوزه حمل و نقل باید بر استفاده بهینه از گاز طبیعی و سایر سوخت های جایگزین متمرکز شود. تبدیل خودروهای بنزینی به CNG و LPG یکی از سریع ترین و کم هزینه ترین راهکارها برای کاهش مصرف بنزین در کوتاه مدت است. اما موفقیت این طرح وابسته به به کارگیری فناوری های روز و استانداردهای ایمنی و کیفی بالا است.


فناوری های نوین در حوزه کیت های تبدیل سوخت نسبت به نسل های قدیمی پیشرفت قابل توجهی داشته اند. سیستم های تزریق گاز پیشرفته. کنترل الکترونیکی هوشمند. سنسورهای دقیق فشار و دما. و نرم افزارهای مدیریت موتور باعث می شوند که عملکرد خودرو پس از تبدیل به گازسوز نزدیک به حالت بنزینی باقی بماند. در گذشته یکی از نگرانی های اصلی مالکان خودرو کاهش شتاب. افزایش استهلاک موتور. یا مشکلات ایمنی بود. اما استفاده از تکنولوژی های جدید این نگرانی ها را تا حد زیادی برطرف کرده است. بنابراین سرمایه گذاری در بومی سازی یا انتقال این فناوری ها اهمیت بالایی دارد.


علاوه بر تبدیل خودروهای موجود. تولید خودروهای پایه گازسوز در کارخانه می تواند نقش مهمی در بهینه سازی مصرف انرژی ایفا کند. خودروهایی که از ابتدا بر مبنای گاز طراحی می شوند. از نظر طراحی موتور. محل قرارگیری مخزن. سیستم سوخت رسانی. و ایمنی ساختاری هماهنگ تر و کارآمدتر هستند. در این زمینه می توان با همکاری کشورهای دارای تجربه مانند چین سفارش تولید خودروهای پایه گازسوز متناسب با شرایط اقلیمی و نیاز بازار ایران را مطرح کرد. چین در سال های اخیر سرمایه گذاری گسترده ای در حوزه خودروهای انرژی نو انجام داده و توان تولید انبوه با هزینه رقابتی را دارد. انتقال فناوری و تولید مشترک می تواند علاوه بر تامین نیاز داخلی به ایجاد اشتغال و ارتقای دانش فنی در داخل کشور نیز کمک کند.