english
عربی
Türkçe
עברית
Pусский
اولویت امنیت غذایی در اقتصاد مقاومتی؛از خودکفایی تا اصلاح بازارکشاورزی
03 تير 1405 - 08:06| اخبار اقتصادی| اخبار اقتصاد ایران
سیاستهای اقتصاد مقاومتی با تأکید بر امنیت غذایی، افزایش تولید و اصلاح توزیع، مسیر تابآوری را ترسیم میکند.
به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، سیاستهای کلی اقتصاد مقاومتی که بهعنوان نقشه راه تابآوری اقتصاد کشور تدوین شدهاند، در حوزه کشاورزی تمرکز ویژهای بر امنیت غذایی، افزایش تولید داخلی و اصلاح سازوکارهای بازار دارند.
مرور بندهای این سیاستها نشان میدهد که کشاورزی صرفاً یک بخش اقتصادی نیست، بلکه مستقیماً با امنیت ملی، ثبات اجتماعی و استقلال اقتصادی کشور گره خورده است. در این چارچوب، تأمین پایدار غذا، افزایش تولید نهادههای راهبردی و اصلاح نظام توزیع و قیمتگذاری در اولویت نخست قرار گرفتهاند؛ مسائلی که در سالهای اخیر با چالشهایی مانند تغییرات اقلیمی، وابستگی به واردات برخی نهادهها و نوسانات بازار بیش از گذشته اهمیت یافتهاند.
اولویت اول؛ امنیت غذایی؛ مهمترین مأموریت بخش کشاورزی
در میان بندهای مرتبط با کشاورزی در سیاستهای کلی اقتصاد مقاومتی، تأمین امنیت غذا و درمان و ایجاد ذخایر راهبردی بهعنوان مهمترین اولویت مطرح شده است. این بند بهروشنی نشان میدهد که سیاستگذار نگاه راهبردی به تأمین غذا دارد و آن را همسنگ سایر مؤلفههای امنیت ملی میداند.
امنیت غذایی زمانی تحقق مییابد که همه مردم در همه زمانها به غذای کافی، سالم و قابل دسترس دسترسی داشته باشند. در شرایطی که بازارهای جهانی غذا با نوسانات شدید، محدودیتهای صادراتی و تحولات ژئوپلیتیکی مواجهاند، اتکای بیش از حد به واردات میتواند کشورها را در معرض آسیبپذیری جدی قرار دهد. از همین رو، اقتصاد مقاومتی بر ایجاد ذخایر راهبردی کالاهای اساسی تأکید میکند تا در شرایط بحران، جنگ اقتصادی یا اختلال در تجارت جهانی، دسترسی کشور به مواد غذایی حیاتی دچار مشکل نشود.
در ایران، ذخایر راهبردی معمولاً شامل کالاهایی مانند گندم، برنج، روغن، شکر و نهادههای دامی است. مدیریت این ذخایر علاوه بر تأمین امنیت غذایی، در تنظیم بازار نیز نقش مهمی ایفا میکند و میتواند از جهشهای ناگهانی قیمت جلوگیری کند.
افزایش تولید نهادهها و کالاهای اساسی؛ کاهش وابستگی به واردات
یکی دیگر از محورهای اصلی اقتصاد مقاومتی در بخش کشاورزی، افزایش تولید داخلی نهادهها و کالاهای اساسی است. این بند بهویژه در مورد محصولاتی مانند گندم، روغن، نهادههای دامی و بذر اهمیت دارد؛ محصولاتی که وابستگی به واردات آنها میتواند توازن بازار غذا را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.
در سالهای اخیر، تجربه بحرانهای جهانی نشان داده است که کشورهایی که تولید داخلی قویتری دارند، در مواجهه با شوکهای بازار جهانی کمتر آسیب میبینند. برای مثال، محدودیت صادرات برخی کشورها در بازار غلات یا اختلال در زنجیره تأمین جهانی میتواند قیمتها را بهسرعت افزایش دهد و دسترسی کشورها به کالاهای اساسی را دشوار کند.
در این میان، گندم بهعنوان مهمترین محصول استراتژیک جایگاه ویژهای دارد. خودکفایی در تولید گندم طی سالهای مختلف بهعنوان یک هدف مهم سیاستگذاری مطرح بوده و در برخی دورهها نیز محقق شده است. در کنار آن، تولید دانههای روغنی و نهادههای دامی نیز از جمله حوزههایی است که افزایش ظرفیت داخلی در آنها میتواند وابستگی ارزی کشور را کاهش دهد.
دیدگاه خود را بنویسید