هادی حقشناس اظهار کرد: ما در سالهای بعد از جنگ تحمیلی رژیم بعث عراق علیه ایران تا همین امسال حدود ۱۲۰۰ میلیارد دلار صادرات نفت و فرآوردههای نفتی داشتیم که طبیعتا عدد قابل توجهی است. تمام سالهای گذشته اگر این عدد با برنامه هزینه و مدیریت میشد قطعا تابآوری اقتصاد ایران بر مبنای اقتصاد مقاومتی بسیار بیش از شرایط فعلی بود.
وی افزود: وقتی عدد ۱۲۰۰ میلیارد دلار را با ۲۴ میلیارد دلار اموال بلوکه شده کنونی ایران مقایسه میکنیم متوجه میشویم آنچه قرار است ذیل تفاهمنامه ایران و آمریکا آزادسازی شود رقم خیلی بالایی محسوب نمیشود. چیزی که اهمیت دارد رفع تحریمها، عادیسازی شرایط کشور، کاهش هزینه مبادلات تجاری و جذب سرمایهگذاری داخلی و خارجی است که بسیار فراتر از داراییهای مسدود شده است.
تحریم و مبادلات پولی دو مشکل اصلی ایران
حقشناس با بیان اینکه مشکل اقتصاد ایران صرفا منابع نیست بلکه برخی چالشها است با ذکر مثالی در این خصوص گفت: به عنوان نمونه در سالهای گذشته که به FATF ملحق نشدیم یا در تحریم بودیم هزینه تجارت، نقل و انتقالات پولی و مبادلات خارجی کشور افزایشی بوده است. لذا برای توسعه کشور، بیش از آنکه به سرمایه نیاز داشته باشیم باید جذابیتهای سرمایهگذاری ایجاد کنیم. اگر این بستر فراهم شود سرمایهگذاران داخلی و خارجی منابع مالی را تامین خواهند کرد.
وقتی متجاوز میخواهد از حوزه پیرامونی ایران و خلیج فارس بیرون برود ادامه جنگ معنی ندارد
وی تصریح کرد: برخورداری از نفت و گاز، مزیت گردشگری یا موقعیت جغرافیایی، شرط اولیه سرمایهگذاری است اما کافی نیست. شرط کافی این است که سرمایهگذاری و سود ناشی از آن قابل پیشبینی باشد و امکان برگشت سرمایه برای سرمایهگذار طبق فرمولهای اقتصادی فراهم شود.
این اقتصاددان با اشاره به امضای تفاهمنامه بین ایران و آمریکا در روزهای اخیر گفت: شواهد و قرائن حاکی از آن است که اراده سیاسی بین دو کشور برای رفع مسائل فیمابین شکل گرفته است. هم ایران و هم آمریکا میخواهند حداقل به صورت شکلی مسائل خود را حل کنند. اینکه از اعضای شورای عالی امنیت ملی ایران فقط یک نفر مخالف تفاهمنامه است از اراده قوی طرف ایرانی حکایت دارد.
دیدگاه خود را بنویسید