در روزهای اخیر، هم‌زمان با تجاوزات عهدشکنانه آمریکا به ایران، شماری از کشورهای عربی با صدور بیانیه‌ها و اظهارات رسمی، نسبت به گسترش دامنه جنگ ابراز نگرانی کرده و بر ضرورت خویشتنداری، کاهش تنش و تلاش‌های دیپلماتیک برای پایان درگیری‌ها تأکید کرده‌اند. البته آنچه تمام این ژست‌های دیپلماتیک را بی‌اعتبار می‌کند، این است که همین کشورها میزبان بزرگ‌ترین پایگاه‌های نظامی آمریکا در غرب آسیا هستند و به‌وضوح از خاک و آسمان آنها برای عملیات علیه ایران استفاده می‌شود.


ارتش آمریکا امروز در تمام کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و شامات حضور نظامی مستقیم و گسترده دارد. پایگاه عظیم «العدید» در قطر، قلب تپنده فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام)، میزبان بمب‌افکن‌های راهبردی، هواپیماهای سوخت‌رسان و مرکز فرماندهی حملات هوایی است. پایگاه های موجود در کویت به‌عنوان مرکز لجستیک و آتشبار سامانه‌های موشکی هیمارس عمل می‌کند. پایگاه «الظفره» در امارات، محل استقرار جنگنده‌های اف-35 و پهپادهای پیشرفته آمریکایی است. بحرین میزبان ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکاست و اردن نیز پایگاه‌های مرزی خود را برای عملیات ویژه و لجستیک در اختیار واشنگتن گذاشته است. عربستان سعودی نیز از سال 2019 بار دیگر درهای پایگاه پرنس سلطان را به روی نیروهای آمریکایی گشوده است.


اهمیت این زیرساخت‌های نظامی تنها در حضور نمادین آنها خلاصه نمی‌شود، بلکه به نقش عملیاتی آنها برای هدایت و اجرای تحرکات نظامی آمریکا علیه ایران نیز بازمی‌گردد. برای مثال بر پایه برخی گزارش‌ها و تحلیل‌ها در بخشی از حملات به ایران از سامانه موشکی هیمارس مستقر در خاک کویت استفاده شده است. هیمارس یک سامانه موشکی تاکتیکی است که عمدتاً برای درگیری‌های کوتاه‌برد و میان‌برد طراحی شده و برخلاف موشک‌های کروز یا بمب‌افکن‌های راهبردی، برای اثرگذاری نیازمند استقرار در نزدیکی منطقه عملیات است.